Costa Rica met kinderen: drie weken tussen luiaards, schildpadden en nevelwouden

“Costa Rica is een klein land, maar het bezit een rijkdom aan landschappen en natuurlijke schoonheid waar maar weinig landen zich mee kunnen meten”, schreef de Costa Ricaanse dichteres Carmen Naranjo ooit over haar land.

Pas als je er rondreist, begrijp je echt wat ze bedoelde.

Net voor de jaarwisseling stappen we met z’n vieren in het vliegtuig. Een nieuw jaar beginnen tussen regenwouden, stranden, bergen en vulkanen klinkt ons als muziek in de oren. Met twee nieuwsgierige kinderen van vier en zes jaar, een paar backpacks en vooral veel zin in avontuur vertrekken we naar Costa Rica.

De rechtstreekse KLM-vlucht verloopt verrassend soepel. Na aankomst halen we onze huurauto op en rijden we naar een hotel vlak bij de luchthaven van San José. Morgen begint het avontuur echt. Dan zetten we koers naar de Caribische kust. Pura vida, we komen eraan.

Bob Marley, kokosbrood en een Caribisch tempo

Wie voor het eerst in Puerto Viejo aankomt, merkt meteen dat deze hoek van Costa Rica een bijzondere sfeer heeft.

De Caribische kust kent een heel eigen geschiedenis. Eind negentiende eeuw kwamen veel arbeiders uit Jamaica naar Costa Rica om mee te werken aan de aanleg van de spoorlijn en de bananenindustrie. Hun invloed is nog altijd zichtbaar. Niet alleen in de keuken, maar ook in de muziek, de taal en het dagelijkse leven.

Uit strandtentjes klinkt reggae. Op menukaarten staan rijst en bonen met kokosmelk en pittige jerk chicken. Surfers lopen op blote voeten door het dorp en niemand lijkt ergens haast mee te hebben. Dat bevalt ons eigenlijk wel.

Tussen Playa Cocles, Playa Chiquita en Punta Uva brengen we de eerste dagen vooral buiten door. Zandkastelen bouwen, kokosnoten drinken, smoothies halen en langzaam wennen aan het ritme van Costa Rica. Met een Imperial-biertje voor ons en een verse fruitsmoothie voor de kinderen sluiten we de dagen af aan het strand.

Cahuita National Park: wandelen tussen regenwoud en zee

Onze eerste kennismaking met de natuur van Costa Rica vindt plaats in Cahuita National Park.

Het park is uniek. Op weinig plekken in Midden-Amerika liggen regenwoud, mangroves en koraalriffen zo dicht bij elkaar. Langs de kust slingert een wandelpad dat regelmatig uitzicht biedt op de Caribische Zee. Af en toe mondt het uit in een verlaten strandje, waardoor een verkoelende duik nooit ver weg is.

Acht kilometer wandelen met een vierjarige klinkt ambitieus, maar een tropische zee aan je zijde biedt uitkomst. Op verschillende plekken kunnen de kinderen even het water in, om vervolgens met hernieuwde energie verder te lopen.

Onderweg zien we kapucijnaapjes, een wasbeer, een luiaard en zelfs een felgele eyelash viper, perfect gecamoufleerd tussen de bladeren. Tegen de tijd dat we het einde van de route bereiken, zijn wij vermoeider dan de kinderen.

Gewonde dieren in het rescue center

Costa Rica staat bekend om zijn enorme biodiversiteit. Hoewel het land slechts 0,03 procent van het aardoppervlak beslaat, komt ongeveer vijf procent van alle bekende dier- en plantensoorten hier voor. Maar zoveel natuur brengt ook uitdagingen met zich mee. Dat merken we tijdens een bezoek aan het Jaguar Rescue Center.

Ondanks de naam worden hier geen jaguars verzorgd. Wel luiaards, apen, vogels, reptielen en andere dieren die gewond zijn geraakt of hun moeder zijn kwijtgeraakt. Jaarlijks vangt het centrum meer dan duizend dieren op.

Terwijl de regen op het dak tikt, vertelt een Belgische gids hoe jonge apen worden grootgebracht, vogels leren vliegen en luiaards herstellen van hun valpartijen. Want ja, dat gebeurt dus echt. Luiaards vallen regelmatig uit bomen. Meestal overleven ze dat prima, maar soms hebben ze hulp nodig. Andere dieren zijn minder gelukkig. Elektriciteitskabels, honden en verkeer vormen een groeiend probleem in een land waar natuur en menselijke ontwikkeling steeds dichter tegen elkaar aan schuren.

Veel dieren worden uiteindelijk weer vrijgelaten. Andere blijven permanent in het opvangcentrum. Het is een kant van Costa Rica die minder vaak op ansichtkaarten staat.

Kennismaking met de inheemse Bribri

Veel reizigers komen naar Costa Rica voor de stranden en de nationale parken. Minder bekend is dat het land acht erkende inheemse bevolkingsgroepen telt. Een daarvan zijn de Bribri, die vooral in het zuiden en aan de Caribische kust leven. Hun kennis van planten, cacao en duurzaam leven in het regenwoud wordt van generatie op generatie doorgegeven. Ook spreken veel Bribri naast Spaans nog hun eigen taal.

Via El Puente – The Bridge komen we in contact met Derek, die zelf uit de Bribri-gemeenschap komt. De stichting ondersteunt lokale families met schoolspullen, Engelse lessen, educatieve projecten en de zogenaamde Community Soup Days. Wij mogen twee dagdelen meehelpen.

Samen met andere vrijwilligers bereiden we een enorme pan soep. De volgende dag wordt die uitgedeeld in het community centrum. Terwijl de rijst wordt opgeschept en kinderen af en aan lopen, ontstaan er kleine gesprekjes over het dagelijks leven, gewoontes en gebruiken.

De uitwisseling werkt bovendien twee kanten op. Waar vrijwilligers iets leren over de Bribri-cultuur, delen de Bribri op hun beurt hun kennis over de natuur. En die kennis is indrukwekkend. Veel planten die voor ons niet meer zijn dan groen langs de weg, hebben volgens hen al generaties lang een medicinale of praktische toepassing.

Op boerderijbezoek bij Cahuita

De laatste dagen aan de Caribische kust brengen we door met een bezoek aan oude vrienden. Negen jaar geleden ontmoetten we Mira tijdens een Nomad Cruise van Colombia naar Portugal. Destijds runde ze een coworkingplek in Egypte. Inmiddels woont ze samen met haar man Joel en hun twee kinderen midden in de jungle bij Cahuita.

Om er te komen zijn we blij met onze 4×4. De laatste kilometers bestaan vooral uit modder, kuilen en steile stukken. Eenmaal aangekomen blijken de kinderen elkaar binnen vijf minuten gevonden te hebben. Terwijl schapen, geiten, honden en een pasgeboren lammetje om ons heen scharrelen, vertellen Mira en Joel over hun plannen om een plek te creëren voor gezinnen die meer off-grid willen leven.

Samen wandelen we naar een waterval. Onderweg proeven we cacao rechtstreeks uit de vrucht en drinken we kokoswater uit vers geopende noten. Het leven hier speelt zich grotendeels buiten af. En hoewel wij voorlopig nog niet onze koffers definitief pakken, begrijpen we ineens heel goed waarom steeds meer mensen ervoor kiezen om hier een nieuw bestaan op te bouwen.

Luiaards in Costa Rica

Van alle dieren in Costa Rica is de luiaard misschien wel het populairst. Zijn slaperige blik siert mokken, T-shirts en koelkastmagneten door het hele land.

Toch doet zijn naam hem eigenlijk tekort. Luiaards zijn meesters in energiebesparing. Omdat ze voornamelijk bladeren eten – voedsel met weinig voedingswaarde – bewegen ze langzaam en brengen ze bijna hun hele leven door in de bomen. In Costa Rica leven zowel tweevinger- als drievingerluiaards. Een volwassen dier komt meestal maar één keer per week naar beneden om zijn behoefte te doen. Dat maakt een ontmoeting extra bijzonder.

Eerdere dagen hebben we al eens luiaards gezien. Hoog in bomen, ver weg. Bruine plukjes tussen de bladeren. Maar vlak bij Playa Chiquita in Puerto Viejo hebben we meer geluk. Op ooghoogte hangt een moederluiaard met haar jong. Langzaam verplaatst ze zich langs een tak, terwijl de baby zich stevig vasthoudt aan haar buik. Even later gaat de baby zelf ook op zoek naar blaadjes. (Check ook het filmpje).

Samen met een paar andere omstanders blijven we een tijdje kijken. Veel haast lijkt niemand te hebben, en misschien is dat wel het meest karakteristieke aan de Caribische kust.

Vulkanen en nevelwouden

Na een week aan de Caribische kust is het tijd voor een compleet ander Costa Rica. We laten de palmbomen, stranden en reggae achter ons en zetten koers naar het binnenland. De komende dagen staan in het teken van vulkanen, regenwouden en nevelbossen. En dat betekent: avontuur.

De vulkaan die Costa Rica op de kaart zette

Nog geen zestig jaar geleden was de Arenal een relatief onbekende berg. Tot de vulkaan in 1968 onverwacht tot uitbarsting kwam. Drie dorpen werden verwoest en tientallen mensen kwamen om het leven. Jarenlang volgden spectaculaire erupties en groeide de Arenal uit tot een van de bekendste symbolen van Costa Rica.

Sinds 2010 is de vulkaan weer rustig. Maar indrukwekkend blijft hij. Bijna overal in La Fortuna doemt de iconische kegel op boven het landschap. Tenminste, als de wolken een beetje meewerken, want de top blijkt maar af en toe volledig te zien.

Hangbruggen boven het regenwoud

La Fortuna is uitgegroeid tot de avonturenhoofdstad van Costa Rica. Je kunt er raften, canyoningen, paardrijden, kajakken en ziplinen. Maar onze eerste kennismaking met de regio is wat rustiger.

Bij Mistico Park wandelen we over een netwerk van hangbruggen tussen de boomtoppen. Sommige hangen zo’n 45 meter boven de grond. Vanaf daar ontvouwt zich een compleet andere wereld. Bromelia’s groeien op takken, lianen slingeren zich door het bos en in de verte verschijnt af en toe de Arenal.

De bruggen zijn vooral een uitdaging voor twee van ons. Blijkbaar is hoogtevrees erfelijk. Monique en Zoë kijken elkaar halverwege de eerste brug veelbetekenend aan. Maar na een paar wiebelende meters krijgen ze de smaak te pakken. Tegen het einde van de wandeling steken ze de bruggen met zichtbaar meer vertrouwen over.

Wandelen over oude lavavelden

Die middag staat de vulkaan zelf op het programma. Tijdens een wandeling door het nationale park trekken we door bossen en over gestolde lavavelden, stille herinneringen aan de uitbarstingen van de vorige eeuw. Af en toe klaart het wolkendek een beetje op en vangen we bijna een glimp op van de top. De Arenal lijkt er een sport van te maken om zich net op het laatste moment weer achter de wolken te verschuilen.

Ondertussen trekken nieuwsgierige neusbeertjes, coati’s, zich weinig aan van de bezoekers. Ze scharrelen langs het pad op zoek naar iets eetbaars en trekken minstens zoveel bekijks als de vulkaan zelf.

Warm water uit de aarde

Dat Costa Rica op een breuklijn ligt, merk je niet alleen aan de vulkanen. Ook ondergronds gebeurt van alles. Regenwater sijpelt diep de aarde in, wordt verwarmd door vulkanische activiteit en komt vervolgens weer naar boven als warmwaterbron. Rondom La Fortuna vind je daardoor tientallen hotsprings. Sommige horen bij luxe resorts, andere zijn verrassend eenvoudig.

Wij kiezen voor El Choyin. Bij deze natuurlijke warmwaterrivier stroomt het door vulkanische activiteit verwarmde water gewoon door een beek. Geen ligbedden of cocktails, maar warm water en een handvol andere bezoekers. Meer is er eigenlijk niet nodig. Na een paar intensieve dagen is het een heerlijke plek om bij te komen.

Waarom La Fortuna zo rijk is aan wildlife

Wie veel dieren wil zien, zit goed in La Fortuna. Het warme en vochtige klimaat zorgt voor ideale omstandigheden voor vogels, reptielen, amfibieën en zoogdieren. Niet voor niets worden hier regelmatig toekans, luiaards en felgekleurde kikkers gespot.

Nog maar een paar dagen geleden wandelden we langs de Caribische Zee. Nu staan we aan de voet van een vulkaan. En dat terwijl de afstand tussen Puerto Viejo en La Fortuna nog geen driehonderd kilometer bedraagt. Juist die afwisseling maakt het land zo bijzonder.

De nevelwouden van Monteverde

Vanuit La Fortuna slingeren we langs het prachtige Lake Arenal naar Monteverde. Onderweg verandert het landschap langzaam. De temperatuur daalt, de lucht wordt frisser en de bergen worden steeds groener.

Monteverde ligt op ongeveer 1.400 meter hoogte en staat bekend om zijn nevelwouden. Die dankt het gebied aan de constante vochtige lucht die vanaf de Caribische Zee tegen de bergen opstijgt. Daardoor hangt er vrijwel altijd een lichte mist tussen de bomen.

Het resultaat is een ecosysteem dat tot de meest bijzondere ter wereld behoort. Mos groeit overal. Takken verdwijnen onder varens en bromelia’s en duizenden soorten planten, vogels en insecten hebben zich aangepast aan deze vochtige omstandigheden.

Bossen in de wolken

Tijdens een wandeling door het Monteverde Cloud Forest ontdekken we waarom dit gebied zo geliefd is bij natuurliefhebbers. Tussen de nevel door zien we apen, kolibries en andere vogels. Houten wandelpaden leiden langs enorme bomen en voor ons stort een waterval naar beneden. Het heeft iets sprookjesachtigs.

Geen wonder dat biologen van over de hele wereld al tientallen jaren naar Monteverde komen om onderzoek te doen. Hoewel nevelwouden minder dan één procent van alle bossen op aarde beslaan, behoren ze tot de meest biodiverse ecosystemen ter wereld.

Van boon tot chocoladereep

Tussen alle wandelingen en avonturen door is het tijd voor iets anders.

We bezoeken een lokale familieboerderij voor een koffie-, chocolade- en suikerriettour. En dat blijkt een van de verrassingen van Monteverde. Terwijl we tussen de koffieplanten en suikerrietvelden wandelen, leren we hoe koffiebonen worden verwerkt en hoe chocolade wordt gemaakt. In de cacaokas zien we waar het allemaal begint.

Het woord ’trapiche’ verwijst naar de traditionele molen waarmee suikerriet wordt geperst. Vroeger gebeurde dat met behulp van ossen, tegenwoordig vaak machinaal. De gids laat zien hoe uit het sap uiteindelijk sobado ontstaat, een typisch Costa Ricaanse lekkernij.

Het leukste gedeelte? Zelf aan de slag! Terwijl de kinderen vooral geïnteresseerd zijn in het proeven, maken we gezamenlijk onze eigen zoete lekkernij op basis van suikerrietsap. En eerlijk is eerlijk: educatie smaakt een stuk beter als er chocolade en zelfgemaakte toffees bij komen kijken.

Ziplinen en vlinders in Monteverde

Onze laatste dag in Monteverde staat in het teken van twee verschillende avonturen.

Voor Ydwer en Lennox staat misschien wel het spannendste onderdeel van de reis op het programma: ziplinen.

Monteverde wordt beschouwd als een van de geboorteplaatsen van het canopy-toerisme. Al in de jaren zeventig experimenteerden biologen hier met kabels om onderzoek te doen in de boomtoppen. Later ontstonden daaruit de eerste ziplines.

Tegenwoordig zweven bezoekers over kilometerslange kabels boven het nevelwoud. En zweven is precies wat Ydwer en Lennox gaan doen. Dertien ziplines, vijftien platforms en een kabel van een kilometer lang later staan ze met een enorme glimlach weer op de grond. De Tarzan swing (zie deze video van Lennox) vormt de grote finale en zorgt voor een extra dosis adrenaline.

Zoë heeft daar geen enkele behoefte aan.

Samen met Monique kiest ze voor een rustiger programma in de vlindertuin. Daar wandelen we langs alle levensfasen van de vlinder. Verschillende soorten landen zonder enige schroom op armen en schouders. En natuurlijk ontbreekt ook de beroemde blauwe Morpho niet, de bekendste vlinder én het nationale symbool van Costa Rica.

Aan het einde van de middag delen we onze verhalen: over snelheid, hoogtes en adrenaline, en over rupsen, cocons en vlinders.

Eigenlijk is dat misschien wel de perfecte samenvatting van Costa Rica. Iedereen beleeft het land op zijn eigen manier. Terwijl we de koffers weer inpakken, wacht het volgende hoofdstuk alweer: op naar de Pacifische kust.

De Pacifische kust

Vanuit de nevelwouden van Monteverde dalen we af richting de Stille Oceaan. Langzaam verandert het landschap opnieuw. De bergen maken plaats voor palmbomen en brede stranden en de temperatuur loopt weer op. We zijn inmiddels halverwege de reis en merken dat we een ander tempo hebben gevonden. Minder gehaast, minder bezig met lijstjes afvinken. Dat komt goed uit, want de Pacifische kust blijkt vooral een plek van ontmoetingen.

Krokodillenbrug

Onderweg naar het zuiden maken we een stop bij een van de bekendste bruggen van Costa Rica, de Tarcolesbrug.

Het concept is even simpel als bijzonder: je parkeert de auto, loopt de brug op en kijkt naar beneden. En daar liggen ze. Enorme Amerikaanse krokodillen, soms meer dan vier meter lang, ogenschijnlijk totaal niet onder de indruk van het verkeer dat ver boven hun hoofd voorbijraast.

De meeste liggen roerloos in de zon. Eentje heeft een mooi plekje in het water gevonden en lijkt daar voorlopig niet meer weg te willen. Het blijft een gek idee dat we hier gewoon vanaf een brug naar een van de grootste reptielen van Midden-Amerika staan te kijken.

Manuel Antonio National park, waar wildlife nooit ver weg is

Even later bereiken we Manuel Antonio National Park.

Met een oppervlakte van slechts zestien vierkante kilometer behoort het tot de kleinste nationale parken van Costa Rica. Maar klein betekent hier zeker niet saai. Integendeel. Regenwoud, mangroves en een aantal van de mooiste stranden van het land komen hier samen. Geen wonder dat Manuel Antonio ook een van de populairste plekken van Costa Rica is.

Toch begrijpen we al snel waarom zoveel mensen hier naartoe komen. Samen met een gids gaan we op zoek naar dieren. Zonder zijn telescoop waren we waarschijnlijk straal langs de helft van de bewoners gelopen. Vleermuizen die zich overdag onder bladeren verschuilen, een luiaard, verschillende apensoorten en een prachtige motmot, een vogel die vooral bekendstaat om zijn opvallende staart, laten zich zien.

Daarna verruilen we de jungle voor het strand. Ook dat is Manuel Antonio, binnen een paar minuten ga je van speuren naar wildlife naar zwemmen in een tropische baai.

En zelfs terug in ons kleine B&B, pal naast de ingang van het park, houdt de voorstelling niet op. Grote leguanen liggen te zonnen in de tuin en de apen gebruiken de bomen rondom het terras als hun persoonlijke speeltoestel.

Zeeschildpadden uitzetten

Eigenlijk zouden we vandaag doorrijden naar Uvita. Maar bij toeval ontdekken we dat iets ten noorden van Manuel Antonio die avond babyschildpadden worden uitgezet. Ze zijn ’s nachts geboren binnen de beschermde omgeving van een Sea Turtle Conservation project en moeten binnen 24 uur uitgezet worden. Dus gooien we de planning om en rijden naar een afgelegen strand bij Palo Seco, waar Tortugas Costa Rica een hatchery beheert.

Palo Seco heeft weinig gemeen met de drukte van Manuel Antonio. Geen souvenirwinkels, geen excursiebusjes, geen rijen voor de ingang van een nationaal park. Alleen een lang, vrijwel verlaten strand. Hier werkt Tortugas Costa Rica aan de bescherming van zeeschildpadden. Dat blijkt hard nodig, want hoewel vier van de zeven zeeschildpadsoorten ter wereld aan de Costa Ricaanse kust voorkomen, zijn de kansen voor een pasgeboren schildpad niet bepaald gunstig.

De bedreigingen beginnen al voordat ze uit het ei kruipen. Roofdieren, vervuiling en menselijke verstoring spelen een rol, maar vooral stroperij vormt op sommige plekken nog altijd een probleem. Schildpadeieren worden illegaal verzameld en verkocht voor consumptie.

Daarom worden nesten bij projecten zoals Tortugas Costa Rica zorgvuldig uitgegraven en opnieuw ingegraven in beschermde zandnesten. Gemiddeld bevat zo’n nest ongeveer honderd eieren. Van de 99 olijfschildpadden die vanavond hun weg naar zee vinden, zal er waarschijnlijk maar één volwassen worden.

Het ruime sop

Terwijl de zon ondergaat, luisteren we ruim een uur naar de Amerikaanse projectleider en onderzoeker. Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk. Hij vertelt over het leven van zeeschildpadden, de uitdagingen waarmee ze worden geconfronteerd en vooral ook hoe je een project als dit op een verantwoorde manier uitvoert. Geen selfies met schildpadjes. Geen dieren aanraken. Geen wit licht of flitslicht. Alleen rood licht (waardoor ze niet gedesoriënteerd raken en hun natuurlijke gedrag niet wordt verstoord), afstand houden en de dieren vooral met rust laten.

Pas als het helemaal donker is, worden de jonge olijfschildpadjes uitgezet. Dit vergroot hun overlevingskansen aanzienlijk, omdat ze in het donker worden beschermd tegen predatoren, uitdroging en desoriëntatie. Langzaam schuifelen ze over het strand. Niet allemaal in dezelfde richting en zeker niet in hetzelfde tempo. Maar uiteindelijk verdwijnen ze een voor een in de branding en kan hun avontuur in de Stille Oceaan kan beginnen.

Ook de kinderen kijken ademloos toe. Pas veel later, terug in Nederland, zullen we ontdekken dat juist deze avond voor hen is uitgegroeid tot een van de mooiste herinneringen aan de reis.

Check ook het  filmpje van de schildpadjes die naar zee kruipen.

Uvita en Marino Ballena National park

Laat op de avond rijden we alsnog door naar Uvita. Het relaxte plaatsje ligt aan de prachtige Costa Ballena, letterlijk de Walviskust. Het dorp zelf is klein en eenvoudig, maar de omgeving is spectaculair: tropisch regenwoud dat overloopt in lange, stille stranden en de oceaan vol bultrugwalvissen en dolfijnen. Uvita is ook de toegangspoort tot het Marino Ballena National Park, beroemd om de zandbank in de vorm van een walvisstaart die bij eb tevoorschijn komt.

Tussen een beetje werk, huiswerk voor Lennox, een duik in het zwembad en een wandeling door het nationaal park, is deze bestemming een rustmomentje in ons reisschema. En misschien hebben we dat ook wel nodig, want in het uiterste zuiden van Costa Rica wacht de laatste etappe van onze reis, en wellicht wel de mooiste van allemaal.

Op naar het ongerepte zuiden: Drake Bay

De volgende dag rijden we naar Sierpe en begint ons avontuur in Drake Bay en het Corcovado National Park. Wie op zoek is naar “het ongerepte Costa Rica” komt in Corcovado National Park helemaal aan zijn trekken. Dit is een van de meest biodiverse plekken ter wereld. Van tropisch regenwoud tot mangroves en afgelegen stranden: Corcovado is ruig, wild en uniek. Het voelt echt alsof je hier een stap buiten de gebaande paden zet. Reizen naar Corcovado kost wat meer moeite, maar wie de tocht maakt wordt beloond met een van de meest indrukwekkende natuurervaringen van het land.

We leveren onze 4×4 huurauto van Autohuur Costa Rica in bij de rivierhaven van Sierpe. Dat klinkt chique, maar is niet meer dan een restaurantje dat dient als verzamelpunt en een steiger waar bootjes aan kunnen leggen. Vervolgens stappen we op een 20-persoons speedboot en varen we een uur lang over de rivier en langs de mangroven van dit afgelegen gebied. Het laatste half uur van de boottocht gaat over zee, tot we aankomen bij het plaatsje Drake Bay. Er is geen steiger, dus we hebben een avontuurlijke ‘wet landing’ in zee en tillen de kinderen en backpacks naar het strand. Daar worden we opgewacht door Cathy van Casita Corcovado, het idyllische huisje waar we de komende 4 nachten verblijven.

Het piepkleine dorp Drake Bay voelt alsof je een stap terug in de tijd zet. Zandweggetjes in plaats van asfalt, een handvol kleine restaurantjes, jungle tot aan het strand en vooral een heerlijk gemoedelijke sfeer. Geen haast, geen drukte, hier draait alles om natuur, eenvoud en “pura vida”. Cathy en haar hondje Loki geven ons een warm welkom en wij wennen snel aan het fijne huis waar we ook weer even zelf kunnen koken én leuke spelletjes kunnen doen.

Morgen gaan we de mooie Drake Trail lopen, maar vandaag nog even genieten van het rustige Drake Bay, schelpen zoeken op het strand en de waanzinnig mooie omgeving in ons opnemen.

De Drake Trail hiken

Vanuit Drake Bay kun je geweldige wandelingen maken, zoals de Drake Trail: een prachtige hike door jungle, langs verlaten strandjes en kabbelende beekjes. Geen gids nodig, alleen goede schoenen en genoeg water. Onderweg komen we maar enkele andere mensen tegen, waaronder een look-a-like van Jack Sparrow die bij zijn junglehut kokosnoten verkoopt en er met zijn machete een opening in hakt zodat je met een bamboerietje de melk kunt drinken. Vogels, cicades (enorme, gevleugelde en luidruchtige insecten van soms wel 10 cm lang) en apen zijn er onderweg genoeg te zijn. Echt zo’n hike waarbij je voelt hoe ongerept deze plek nog is, en dat is juist dé reden om deze uithoek van Costa Rica te bezoeken.

De trail is 11 kilometer lang, maar halverwege zit een ‘soda’ (een lokaal restaurantje) waar we na een uur of 4 à 5 wandelen & pootje baden aankomen. Na een welverdiende versie smoothie (onze dagelijkse vitamientjes) brengt de aardige soda-eigenaar ons met zijn eigen auto terug naar Drake Bay, tegen een nette vergoeding natuurlijk.

Onderweg vertelt hij dat de Drake Bay Area – ver van de bewoonde wereld – ongeveer 1200 permanente bewoners heeft. Het mini-dorpje Agujitas, waar wij verblijven, is met zijn paar straatjes het grootst. Daar staat ook de enige middelbare school van het gebied. Voor basisonderwijs geldt: als er in een gemeenschap in dit gebied 10 kinderen zijn die onderwijs nodig hebben, dan wordt er in die gemeenschap een schooltje opgericht. Wel alle leeftijden bij elkaar en vaak in een klein lokaaltje, maar toch heeft elke community zo al vrij snel toegang tot onderwijs in de buurt. Wel zo handig, want het bergachtige weggetje waarover we terugreizen naar Drake Bay kost de sterke 4WD al veel tijd – laat staan dat je dit stuk moet lopen of fietsen (ook dat gebeurt hier veel).

Zo hebben we weer wat nieuwe inkijkjes in het lokale leven, tegen de tijd dat we moe en voldaan aankomen in Drake Bay. Tijd voor de kids om een potje te dammen (van oma & opa boerderij geleerd) en voor een bordje home made pasta!

Dagtrip naar het Corcovado National Park

Op onze laatste dag in Drake Bay gaan we naar het Corcovado National Park: dé reden om naar het geïsoleerde zuiden van Costa Rica te reizen. Corcovado is een van de meest afgelegen en ongerepte plekken van Costa Rica. Dit park herbergt naar schatting zo’n 2,5% van alle biodiversiteit ter wereld (!).

Er leven vele honderden verschillende soorten vogels en zoogdieren. Sommige kom je maar zelden ergens anders in het land tegen, zoals tapirs, poema’s en ara’s. Je vindt er geen wegen, geen dorpen, alleen pure jungle en het gevoel dat je helemaal weg bent van de bewoonde wereld.

We verzamelen ’s morgens om 5.45 uur bij het strand van Drake Bay en stappen – samen met onze gids en nog een andere reiziger – op het bootje dat ons naar Corcovado brengt. Het is ongeveer een uur varen.Na aankomst stappen we uit in zee en waden we nog een heel stuk door het water en over rotsen voordat we het strand bereiken. Daar wachten de rangers van het nationaal park de bootjes op, worden tassen gecontroleerd (eten, wegwerp-waterflesjes en andere dingen die de natuur kunnen schaden mogen niet mee).

Zij vertellen onze gids welke route we vandaag mogen volgen, om te voorkomen dat de paden te druk zijn en de natuur te veel belast wordt.
Dagelijks worden er ook slechts 300 tot 350 bezoekers toegelaten in het 424 km2 grote nationaal park. Een deel komt voor een dagwandeling en een deel overnacht in een dorm bij één van de Rangers Stations in het park.

Wij kiezen voor de dagtocht, dat lijkt ons wel pittig genoeg voor Lennox en Zoë. Het park blijkt inderdaad ook weinig door gezinnen met jonge kinderen te worden bezocht. Onze gids Edin neemt ons – met zijn telescoop – mee door het regenwoud en vertelt van alles over de vele dieren, bomen en plantensoorten. En we spotten kleine en grote soorten vogels waaronder toekans en rode lepelaars, krokodillen, een grote groep coatis (neusbeertjes), 3 soorten apen, padden en andere dieren. De tapirs blijven helaas goed verstopt, die zie je vooral in de avond als je in het park overnacht.

Rond de middag komen we aan bij het Sirena Ranger Station, waar alle groepjes wandelaars met hun gids komen voor de lunch. Daarna lopen we door de jungle weer terug naar de kust om het bootje terug naar Drake Bay te nemen. We spotten onderweg nog een vliegende vis en varen langs een waterval , voor we weer aankomen bij het strand van Drake Bay.

De rest van de dag staat in het teken van bijkomen van de hike in ons relaxte huisje bij Casita Corcovado, huiswerk maken voor de kinderen, wat werk voor ons en inpakken.
Want de volgende dag komt ons 5-daags avontuur in het prachtige Drake Bay helaas alweer ten einde en varen we met de speedboot terug over de rivier naar Sierpe. Daar halen we de huurauto van Autohuur Costa Rica weer op en gaan we op weg naar onze een-na-laatste stop in Costa Rica: het artistieke kustdorpje Dominical.

Surfen in Dominical

We komen aan in Dominical, een klein en gemoedelijk dorpje aan de ruige zuidkust van Costa Rica. Het bestaat uit één hoofdstraat en verder uit zandweggetjes met marktkraampjes, kleurrijke cafés, een handvol surfshops en knusse restaurants. Echt een dorp met een fijne backpackvibe én een paradijs voor surfers. Wij verblijven drie nachten in een klein hotel met een heerlijk zwembad en openluchtbar/restaurantje waar we deze laatste dagen een kleine werk- & huiswerk-inhaalslag kunnen doen. Maar niet te lang, want de mooie omgeving roept!

We verkennen het ruige strand van Dominical maar worden verliefd op het iets verderop gelegen Playa Dominicalito, een mooie baai met goudgeel zand waar de palmen weer tot het strand reiken. De golven zijn hier iets rustiger en dat is niet alleen ideaal voor de kinderen, maar ook voor beginnende surfers. Dus we huren een surfboard aan het strand en pakken – na wat vallen en opstaan – wat mooie Pacifische golven mee. Zo komen die surflessen van jaren geleden toch weer van pas.

’s Avonds gaan we lekker eten bij een van de gezellige restaurantjes en morgen wacht nog één laatste hoogtepunt van de reis: de Nauyaca watervallen!

Nauyaca watervallen ontdekken

We bezoeken een van de meest indrukwekkende watervallen van Costa Rica: de Nauyaca Falls. De dubbele waterval – met een boven- en ondergedeelte – stort zo’n 60 meter naar beneden en vormt daar een spectaculaire poel waarin je kunt zwemmen.

Vanuit Dominical rijden we naar het Nauyaca Waterfall Nature Park. Daar springen we in een 4×4, die ons naar het begin van het pad brengt dat naar de waterval leidt. Vervolgens gaan we te voet verder.
We dalen af door een botanische tuin en een stuk regenwoud en bereiken na zo’n drie kwartier het onderste deel van de waterval. Er blijkt geen woord gelogen aan hoe waanzinnig mooi deze plek is! De koude waterpoel is zo’n 6 meter diep, dus Lennox krijgt voor de zekerheid zijn zwembandjes om en we zwemmen samen naar de waterval toe. Daar klimmen we op de rotsen ónder de waterval en springen weer in de poel. Zoë blijft liever in het ondiepe deel en vermaakt zich met het piepkleine babykikkertje dat spontaan op haar zwempakje springt.

We hiken ook nog naar het bovenste deel van de waterval, spotten nog een toekan en klauteren dan verder omhoog naar het punt waar de 4×4 ons weer opwacht voor de rit terug naar de huurauto.
Maar eerst spotten we nog een luiaard, heel laag in de boom bij het ophaalpunt! We hebben deze reis veel luiaards gezien, maar meestal een beetje verstopt of ergens hoog in een boom. De moeder & babyluiaard aan het begin van onze reis bleken een uitzondering (zie het bericht van 12 januari) en ook deze keer hebben we super goed zicht op het mooie dier.

Deze keer zien we ook het karakteristieke hoofdje van deze drievingerige luiaard: de donkere streep over het voorhoofd en donkere vlekken rond de ogen, waardoor het lijkt alsof ze altijd naar je lachen. (Het andere soort luiaard, met twee vingers aan de voorpoten, heeft dat niet). De kers op de taart van deze toch al zo mooie dag en zó tof dat we zo tegen het einde van onze reis nog een keer een luiaard van heel dichtbij kunnen zien!

Playa Hermosa en terug naar Nederland

We nemen afscheid van het relaxte Dominical, waar we gerust nog veel langer hadden willen blijven.

Over twee dagen vliegen we terug naar Nederland, en we hadden onze laatste nacht eigenlijk nog niet gepland – behalve dat we wat kilometers moesten maken in de richting van het vliegveld. Maar onze ontmoeting met Dustin, de bioloog die het Turtle Conservation project leidt en zo veel vertelde tijdens het vrijlaten van de baby-zeeschildpadjes (zie de foto’s van 25 januari) brengt daar verandering in. Dustin vertelde dat het zeeschildpadden-project nog een tweede locatie heeft, bij Playa Hermosa, en bood aan om ons de hatchery te laten zien als we in de buurt zouden zijn.

Dus zo vullen we onze laatste nacht in: aan het ruige zwarte zandstrand van Playa Hermosa, zodat we eerst de zeeschildpadden-broederij kunnen zien. Dustin ontmoet ons bij de hatchery, legt uit hoe alles werkt en neemt de tijd voor een interview – hier aan het strand in the middle of nowhere. Dan rijden we naar ons hotelletje aan het strand en spotten onderweg heel veel kleurrijke ara’s in de hoge palmbomen langs het strand. Die avond eten we een hapje in het Amerikaans-georiënteerde Jacó dat een stukje verderop ligt, en de volgende dag ontbijten we voor de laatste keer in Costa Rica, met uitzicht op het strand (én op een varken dat blijkbaar in de tuin van het restaurantje woont).

Nog een keer zwemmen, nog een keer golfje springen, voordat we koers zetten naar San José. Onze trouwe 4×4 die ons heel Costa Rica heeft laten zien, wordt ingeleverd bij het verhuurstation. En wij worden gedropt op de luchthaven voor de nachtvlucht terug naar Nederland.

Toen we aan onze reis begonnen, lazen we de woorden van de Costa Ricaanse dichteres Carmen Naranjo: “Costa Rica is een klein land, maar het bezit een rijkdom aan landschappen en natuurlijke schoonheid waar maar weinig landen zich mee kunnen meten.”

Ruim drie weken later, terugkijkend op alles wat we hebbenn gezien en meegemaakt, beseffen we dat haar woorden misschien nog wel te bescheiden waren. Want Costa Rica blijkt niet alleen een land van indrukwekkende natuur, maar ook van bijzondere ontmoetingen, nieuwsgierige kinderen, vriendelijke mensen en een levenshouding die de Ticos zo mooi samenvatten met twee woorden: pura vida.

Ons reisschema en hotels in Costa Rica

Dag 1: Aankomst met KLM, verblijf: San José – Wyndham San Jose Herradura
Hotelbeoordeling: Prima aankomsthotel, kamers gedateerd maar wel prima en heel ruim, ontbijtbuffet erg uitgebreid. Op slechts 10 minuten rijden van de luchthaven, en je hoeft niet helemaal de stad in. 
Dag 2 t/m 7: Puerto Viejo de Talamanca – Escape Caribeño

Hotelbeoordeling: Leuke huisjes in een groene tuin, fijne uitvalsbasis in Puerto Viejo, goede ligging, leuk zwembad, veel dieren gespot in de hoteltuin (een toekan, agouti, luiaard, pijlstaartgifkikkertjes), aardige medewerkers, ontbijt was prima. 

—
Dag 8 t/m 10: La Fortuna – Orquideas Boutique Hotel

Hotelbeoordeling: Heerlijk plek! Tropische tuin, ruim opgezet, meerdere verwarmde zwembaden en niet-verwarmde baden, prima ontbijt.

—
Dag 11 en 12: Monteverde – Hotel Claro de Luna

Hotelbeoordeling: Sfeervol, mooie en stijlvolle én zeer ruime kamer, vriendelijke mensen, goed ontbijt, en de luiaard die in de hoteltuin woont was een plus!

—
Dag 13 en 14: Manuel Antonio – La Posada Jungle Hotel

Hotelbeoordeling: Hier móet je verblijven in Manuel Antonio als je een leuk middenklasse hotel zoekt op een toplocatie. Het is het allereerste hotel naast de ingang van het nationaal park. Leuk zwembad, supervriendelijke medewerkers, en veel dieren: we hebben apen en meerdere grote hagedissen bij het hotel gespot. Parkeren kan via een goede deal met de hotelburen voor 10 dollar per nacht. Prima ontbijt.

—
Dag 15: Uvita – Ballena Rey Hotel

Hotelbeoordeling: Ook weer zo’n plek met erg aardige medewerkers. Fijn zwembad, daardoor echt een rustpuntje in de reis. Prima ontbijt. 

—
Dag 17 t/m 20: Uvita – Sierpe – Boot naar Drake Bay, verblijf: Drake Bay – Casita Corcovado – bezoek de website en als je bij je boeking doorgeeft dat je via GlobeHopper komt, krijg je een een korting aangeboden en betaal je het Friends & Family tarief!

Hotelbeoordeling: Deze gezellige casita bestaat uit 1 gastenverblijf met 3 slaapkamers, 2 badkamers, keukentje en een woonkamer – naast het huis van eigenaresse Cathy. Zij is superaardig, geeft veel tips voor de omgeving, er zijn spelletjes aanwezig, kortom: een heel huiselijke sfeer. Het is fijn (en scheelt in de kosten) om onze eigen ontbijten en eigen avondeten te kunnen maken. De supermarkt ligt op 5 à 10 minuutjes lopen. Cathy heeft een afspraak met Hotel Margarita dat je daar voor 4 dollar per volwassene de hele dag mag zwemmen, kinderen zijn gratis. Maar je kunt natuurlijk ook naar het strand.

—
Dag 21 t/m 23: Boot Drake Bay – Sierpe, dan naar Dominical – Rio Lindo Hotel

Hotelbeoordeling: Echt een aanrader in Dominical: het zwembad is geweldig, het open restaurant-/bargedeelte is heerlijk. De kamer is echt prima, niet luxe maar voldoet ruimschoots aan de verwachtingen. Het ontbijt bestaat uit 3 keuzes en op zondag was er live muziek. Het hotel ligt aan het begin van de hoofdstraat in Dominical, alles is op goede loopafstand bereikbaar. Voor de prijs die we hier betaalden vonden we dit echt een topverblijf.

—
Dag 24: Playa Hermosa – The Backyard Beachfront Hotel (er zijn 4 Playa Hermosa’s in Costa Rica, dit is de plaats bij Jacó)

Hotelbeoordeling: Mooie locatie aan Playa Hermosa. Vlakbij het hotel zaten heel veel ara’s in de bomen, die komen ook overvliegen, geweldig om te zien. Idyllisch plekje, niet toeristisch. De zee heeft een sterke stroming maar is wel prachtig. Mooie grote kamers, lekker zwembadje. Er is geen restaurant aanwezig maar we kregen goede tips voor een leuk restaurantje twee deuren verderop (Vida Hermosa), met een heerlijk ontbijt. Wij verbleven hier als stop vanuit het zuiden, onderweg terug naar de luchthaven, daarvoor een uitstekende plek! Medewerkers waren erg vriendelijk, meedenkend en flexibel.

—

Dag 25: Retourvlucht met KLM

Huurauto Costa Rica

De huurauto boekten wij via Autohuur Costa Rica: heel fijn contact, goede prijs-kwaliteit en ook tijdens de reis meerdere keren goed geholpen door Marlou, een Nederlandse dame die in Costa Rica woont. Met 4 personen kozen wij voor een Toyota RAV4 (of soortgelijke auto). Een 4×4, wat op sommige stukjes goed van pas kwam. Kijk op de website om te boeken.

We kozen naast de basisverzekering ook voor de meest uitgebreide aanvullende verzekering (Protection Package). Dan vervalt je eigen risico volledig bij schade, verlies of diefstal en bij schade of letsel aan derden. Daarnaast is pechhulp (afslepen) inclusief.

Omdat de wegen in Costa Rica zo af en toe wat gaten hebben, en we reden soms ook kleine stukjes over een gravelweg, gaf dit veel zekerheid: zo hoef je je geen zorgen te maken over schade aan de auto en onverwachtse kosten als er bijvoorbeeld een steentje tegen de auto zou knallen.

Voor onze 4-jarige huurden we een kinderzitje en onze 6-jarige zat op een verhoging/booster seat.

Volg je ons al? Meer foto’s en video’s van onze reis vind je in de highlights op Instagram en Facebook.
En de beste Costa Rica vakantiedeals vind je hier: vakanties naar Costa Rica en vakanties naar Costa Rica Rica met kinderen.

Bekijk hier de Costa Rica vakanties die we aanraden en vergelijk ze met elkaar.

Andere tips